Mindful στη δουλειά: πώς μπορώ να εστιάσω σε ένα νέο ξεκίνημα

Έχει συμπληρωθεί ήδη ένας χρόνος αγωνίας και επιτακτικών ερωτήσεων σχετικά με το μέλλον των επιχειρήσεων που αναστενάζουν υπό το βάρος της πανδημίας του COVID19. Αρκετές επιχειρήσεις έκλεισαν, υπολειτουργούν, έχουν βάλει τους εργαζόμενους τους σε αναστολή ή αδυνατούν να φανταστούν ένα επόμενο, βιώσιμο πλάνο για το αύριο της αγοράς. Όλο αυτό το άγχος, αν και φυσιολογικό και διάχυτο στις κοινότητες μας αφού σχετίζεται με τον υπαρξιακό φόβο, λειτουργεί εκ διαμέτρου αντίθετα με την ανάγκη προσήλωσης στο εδώ-και-τώρα, την εστίαση δηλαδή σε εκείνο τον χωροχρόνο που θα μας επιτρέψει να λειτουργήσουμε με νηφαλιότητα, να κάνουμε καινούρια, μικρά βήματα και να σχεδιάσουμε με ψυχραιμία και στρατηγικό έλεγχο το πλάνο προσέγγισης της επόμενης ημέρας.


Αυτή η τελευταία στάση αποτελεί και ένα κομμάτι από το mindfulness (ενσυνειδητότητα) στην εργασία: το πλησίασμα της παρούσας εμπειρίας μας χωρίς όρους ή κριτική διάθεση, με υπομονή και απελευθέρωση από τυχόν κρίσεις, επικρίσεις, κατευθυνόμενες σκέψεις, στερεότυπα και προσωπικές/κοινωνικές απόψεις. Η απλή και αβίαστη αποδοχή μιας κατάστασης, δίχως προβολές στο μέλλον, εξάρτηση από το παρελθόν ή την ανάγκη να αναζητήσουμε κάτι διαφορετικό και μεγαλύτερο από αυτό που μας εμπεριέχει ως επαγγελματίες, μια δεδομένη στιγμή. Ταυτόχρονα, το mindfulness είναι εκείνη η διεργασία που απουσιάζει ενόσω η τρομακτική καθημερινότητα μάς έχει τραβήξει βίαια από το κέντρο, έχει αποπροσανατολίσει την εσωτερική μας πυξίδα και έχει δημιουργήσει πολύ περισσότερα θέματα από αυτά που καλούμαστε να λύσουμε αφού το προσωπικό έχει στενά συνδεθεί με την εργασιακή επιβίωση.

Η πανδημία άλλαξε σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που σκεφτόμαστε και λειτουργούμε τόσο ως καταναλωτές προϊόντων και υπηρεσιών, όσο και ως πάροχοι αυτών. Ανέδειξε νέες μεθόδους προσέγγισης πελατών και νέα μέσα και πλατφόρμες προώθησης πωλήσεων. Διαμόρφωσε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μια διαδικτυακή κουλτούρα προσφοράς και ζήτησης, έστρεψε το βλέμμα σε καταναλωτικές συμπεριφορές και σε παραμέτρους όπως είναι η ταχύτητα, ο τρόπος εξυπηρέτησης, οι κινήσεις εντυπωσιασμού του κοινού. Η υποψία ή η βεβαιότητα ότι τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο, αποτελούν ταυτόχρονα μια τρομακτική συνειδητοποίηση αλλά, για κάποιους, και μια ανακούφιση. Γιατί; Επειδή έδωσε σε αρκετούς τη δυνατότητα να κάνουν restart και να συστηθούν από την αρχή. Να απλώσουν το χέρι σε συνέργειες, να ψαχτούν και να ψάξουν. Πάνω από όλα, έδωσε σε αρκετούς το χώρο να κάνουν παύση από οτιδήποτε τους είχε βάλει σε αγώνα δρόμου στο παρελθόν. Αυτή την παύση,