Το φως που επιστρέφει

Υπάρχουν εποχές στη ζωή μας που μοιάζουν με τον Δεκέμβρη: η μέρα μικραίνει, το κρύο βαθαίνει και μέσα μας γεννιέται η αίσθηση ότι κάτι σβήνει. Οι ρυθμοί επιβραδύνονται, η ενέργειά μας πέφτει και η ψυχή κουλουριάζεται γυρεύοντας θαλπωρή. Υπάρχει επιπλέον μια αλήθεια που συχνά ξεχνάμε - το φως δεν εξαφανίζεται ποτέ. Συνηθίζει να κρύβεται μέσα μας, περιμένοντας να του δώσουμε λίγη προσοχή.

Η ψυχολογία επιβεβαιώνει πως οι σκοτεινές περίοδοι - είτε εξωτερικές είτε εσωτερικές - ενεργοποιούν ένα είδος φυσικής ενδοσκόπησης. Το λιγοστό φως του χειμώνα μάς καλεί να κοιτάξουμε βαθύτερα. Αντί να τρέχουμε προς τα έξω, επιστρέφουμε προς τα μέσα. Και εκεί, στα ήσυχα στρώματα του εαυτού μας, υπάρχουν σπίθες που επιβίωσαν όλη τη χρονιά. Μικρές πράξεις γενναιότητας, στιγμές που σταθήκαμε όρθιοι όταν κανείς δεν το είδε, μάχες που κερδίσαμε χωρίς θεατές.

Η εσωτερική «επιστροφή του φωτός» δεν είναι κάτι μαγικό ή μεταφορικό, είναι ένα πραγματικό ψυχολογικό φαινόμενο. Όταν αναγνωρίζουμε την ανθεκτικότητά μας, ενεργοποιούμε μηχανισμούς αυτο-συμπόνιας και ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης. Η έρευνα της Kristin Neff, πρωτοπόρου ερευνήτριας στον τομέα της αυτοσυμπόνιας, δείχνει ότι η αυτοσυμπόνια λειτουργεί σαν ρυθμιστής, μειώνει την αυτοκριτική και αυξάνει το αίσθημα εσωτερικής ζεστασιάς. Με άλλα λόγια, όταν στρέφουμε το φως προς τα μέσα, ανάβουν περιοχές που είχαν μείνει στο σκοτάδι.

Αυτός ο μήνας μάς προσφέρει μια μοναδική δυνατότητα να τιμήσουμε αυτά από τα οποία επιβιώσαμε. Να αναγνωρίσουμε πως, παρά τις δυσκολίες, βρισκόμαστε ακόμη εδώ και αυτό είναι από μόνο του ένα είδος φωτός.

H σημερινή πρόταση είναι απλή αλλά βαθιά:

Άναψε ένα κερί κάθε βράδυ με την πρόθεση να τιμήσεις κάτι που άντεξες φέτος.

Η πράξη αυτή λειτουργεί σαν συμβολικό τελετουργικό. Το κερί γίνεται υλική υπενθύμιση ότι το φως επιστρέφει, όχι μονομιάς, αλλά λίγο λίγο, όπως ακριβώς μεγαλώνουν οι μέρες μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο. Το να ανάβεις ένα κερί με πρόθεση εκπαιδεύει τον νου να σταματήσει, να θυμηθεί, να αναγνωρίσει. Μια στιγμή φωτός μέσα στο σκοτάδι αρκεί για να αλλάξει ολόκληρη την ψυχική ατμόσφαιρα ενός δωματίου και, συχνά, ολόκληρη την ατμόσφαιρα μέσα μας.

Καθώς το κερί καίει, μπορείς να αναρωτηθείς:

ποιο σκοτάδι πέρασα χωρίς να το ξέρουν οι άλλοι;

τι κράτησα όρθιο μέσα μου όταν ήθελα να τα παρατήσω;

πού φάνηκα γενναίος/γενναία, έστω κι αν κανένας δεν το παρατήρησε;

Το φως δεν χρειάζεται να είναι δυνατό για να μετρήσει. Χρειάζεται μόνο να είναι αληθινό...