Η πρώτη Ημέρα της Γυναίκας: ένας μήνας μετά το μετέωρο βήμα

Σαν σήμερα, ένα μήνα πριν, έκανα το μεγάλο βήμα. Ανακοίνωσα στην εργασία μου πως με λένε Χριστίνα και είμαι γυναίκα. Σήμερα, 10 Μαρτίου, θα βάλω το κόκκινο κραγιόν μου και θα συμμετάσχω όπως όλες οι γυναίκες τις εταιρίας μου στις εκδηλώσεις που έχουμε για την ημέρα που πια με πόνο και κόπο είναι και δική μου. Και θα βάλω κόκκινο κραγιόν (διάβασε εδώ μια μικρή ιστορία για το κόκκινο κραγιόν: Red lipstick: A long and surprising history | CNN) για να θυμάμαι πως το 1912, έξω από την επιχείρηση της, η Ελίζαμπεθ Άρντεν μοίραζε κόκκινα κραγιόν στις σουφραζέτες που διαδήλωναν στους δρόμους. Και γιατί στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το κόκκινο κραγιόν ήταν σύμβολο αντίστασης και ανθεκτικότητας (ο Χίτλερ το θεωρούσε δείγμα της παρακμής) και πως οι Βρετανίδες της εποχής, όταν δεν μπορούσαν να βρουν κραγιόν, χρησιμοποιούσαν χυμό από παντζάρι για να βάψουν τα χείλη τους. Τιμητικά. Θυμητικά. Γιατί και χάρη στο γυναικείο κίνημα υπάρχω σήμερα. Ήρθε η ώρα μου λοιπόν να συνταχθώ και εγώ.

Δεν άλλαξα τα πάντα στην εργασία μου επειδή αισθάνθηκα έτοιμη. Για την ακρίβεια, δε μπορώ να πω πως θα υπήρχε χρονικό σημείο ετοιμότητας για ένα τέτοιο βήμα. Το έκανα γιατί δεν μπορούσα πια να λέω ψέμματα και να κρύβομαι. Και για να πω «εδώ είμαι, υπάρχω και διεκδικώ τη θέση μου, ολόκληρη, στη κοινωνία και τον κόσμο».

Σαν βήμα, είναι συγκλονιστικά αγχωτικό, ειδικά αν μια τέτοια ανακοίνωση, όπως η δική μου, πρέπει να απλωθεί σε 3 ηπείρους (Ευρώπη, Βόρεια Αμερική, Ασία) και σε άπειρες διαφορετικές κουλτούρες, είτε προσωπικές, είτε εταιρικές. Ταυτόχρονα, όταν το κάνεις, αισθάνεσαι απίστευτα δυνατή. Υπάρχω και κινούμαι ανάμεσα σε πελάτες, συνεργάτες και προμηθευτές, ολόκληρη, με τα καλά και τα κακά μου σημεία. Και ενώ πριν αισθανόμουν διάφανη και καλυμμένη από τα πέπλα της μερικής ντουλάπας και του φόβου, τώρα πια αντιμετωπίζω τον κόσμο και την κοινωνία ελεύθερη και ορατή (γιατί, κακά τα ψέμματα, ο εργασιακός χώρος είναι  χώρος που περνάμε πολύ μεγάλο μέρος της ζωής μας).

Και ακόμα και στην περίπτωση μου, όπου η εταιρική κουλτούρα και οι εργασιακές πολιτικές με προστατεύουν και διασφαλίζουν ρητά την ύπαρξη μου, το σεβασμό και την ευημερία μου στο χώρο εργασίας, δεν είναι όλα ρόδινα. Άξαφνα, οι απαιτήσεις που έχω για τον εαυτό μου αυξήθηκαν, είτε σε αυτά που αφορούν στην απόδοσή μου είτε σε αυτά που αφορούν σε πιο επιφανειακά πράγματα όπως την εμφάνιση ή τη συμπεριφορά μου. Οποιοδήποτε όμως και να είναι το κόστος που πληρώνεις, το όφελος είναι μεγαλύτερο. Η αίσθηση της ενδυνάμωσης επίσης. Μπορεί να ακούγεται πολύ πεζό, αλλά με άλλη διάθεση αντιμετωπίζεις τη μέρα σου όταν σου απευθύνονται με το όνομά σου και όταν ακούς και διαβάζεις τις σωστές αντωνυμίες / γένος για εσένα. Και αυτό φαίνεται ως προς την παραγωγικότητα, εκτός των άλλων.

Πώς είναι τα πράγματα σε έναν εταιρικό οργανισμό με σωστή κουλτούρα και σωστούς ανθρώπους; Υπέροχα! Απλά υπέροχα. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το όνομά μου κανονικά και όταν κάνουν λάθος, απλά ζητάνε συγγνώμη. Για να αφοπλίσω οποιαδήποτε κακόβουλη διάθεση, ενημέρωσα πως ακόμα για κάθε φορά που θα χρησιμοποιούν το λάθος όνομα, εγώ θα συγκεντρώνω ένα ποσό το οποίο την επετείου του εξαμήνου, θα δωρίσω στο Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), και έτσι κάνουν καλό σε τρανς άτομα ούτως ή άλλως. Έχω το ρητό δικαίωμα να χρησιμοποιώ τις γυναικείες τουαλέτες και το ασκώ. Σιγά σιγά και με συστολή, ώστε να συνηθίσω. Όλη η εταιρική αλληλογραφία έρχεται στο σωστό όνομα και τη σωστή προσφώνηση, (Frau Dr : ακούς Χριστινάκι, είσαι πια Frau Dr και εσύ). Και απλά .. κολυμπάς. Σαν το (θηλυκό) ψάρι στη κοινωνική θάλασσα. Γιατί πια το κέρδισες...

Όλα ως τώρα βαίνουν καλώς. Και τη Δευτέρα θα γιορτάσω μαζί με όλες, την Ημέρα της Γυναίκας. Γιατί θα πρέπει να μη ξεχάσουμε τα βασικά. Πως το περίφημο γυάλινο ταβάνι και τα στερεότυπα υπάρχουν. Πως σε κάποια μήτινγκ «ξεχνιούνται» να κληθούν γυναίκες.  Πως η ιατρική έρευνα γύρω από τις ασθένειες και τα φάρμακα είναι προσανατολισμένη σε άνδρες και όχι σε γυναίκες. Πως έχει οικονομικό θετικό αντίκτυπο η συμμετοχή γυναικών στην ηγεσία ενός οργανισμού σε οποιοδήποτε επίπεδο. Πως έχουμε ακόμα δουλειά ως κοινωνίες. Αλλά δουλειά που μπορούμε να κάνουμε και με στόχους που μπορούμε να επιτύχουμε.

ΥΓ: Η αλήθεια είναι πως για να γιορτάσω τη πρώτη μου ημέρα της γυναίκας, εγώ πόνεσα, έκλαψα, ξενύχτησα, αγχώθηκα, πληγώθηκα, παράτησα προνόμιο, αναστατώθηκα η ίδια και αναστάτωσα τις ζωές των πιο αγαπημένων μου ανθρώπων. Για εμένα λοιπόν είναι σημαντικό να διεκδικήσω μία μικρή μικρή γωνίτσα σε αυτή τη νέα υπέροχη κοινότητα η οποία τόσο αδικείται και η οποία έχει και τόσα να προσφέρει. Είμαστε μαζί. Εϊμαι διαθέσιμη. Πια υπάρχω και δεν είμαι διάφανη.  

Η Χριστίνα σας