Αφήνοντας πίσω το "βγαίνω ραντεβου" (με άλλους): μια νέα προσωπική επιλογή που κάνουμε για τον εαυτό μας

'Οσο η τεχνολογία επηρεάζει όλο και περισσότερο τις κοινωνικές μας ζωές, το φαινόμενο του dating — η προσπάθεια να βρει κάποιος σύντροφο, βγαίνοντας ραντεβού — φαίνεται να υπόκειται σε κρίση. Πολλοί άνθρωποι εγκαταλείπουν τις γνωριμίες επειδή ισορροπούν ανάμεσα στην απουσία ενδιαφέροντος, την εξάντληση και μια δυσαρέσκεια με το ίδιο το σύστημα των ραντεβού. Αυτή η τάση, αν και πολύπλοκη, αντικατοπτρίζει βαθύτερες αλλαγές στη συμπεριφορά, την τεχνολογία και την κουλτούρα μας (δες ακόμα το άρθρο μας Γιατί ολοένα και περισσότεροι χρήστες εγκαταλείπουν τις εφαρμογές γνωριμιών). Η βασική υπόσχεση των εφαρμογών γνωριμιών, ότι δηλαδή θα μας φέρουν περισσότερες πιθανότητες αγάπης, έχει εξελιχθεί σε παράδοξο. Η τεράστια επιλογή προφίλ και η ποσότητα των αλληλεπιδράσεων συχνά παράγουν εύκολες, επιφανειακές επιλογές αντί για βαθιά συναισθηματική σύνδεση. Οι χρήστες περιγράφουν το σύστημα σαν ένα “numbers game,” όπου οι συναντήσεις μοιάζουν περισσότερο με ταχύτατο scrolling παρά με ουσιαστική ανθρώπινη επαφή. Στο αποκορύφωμα αυτής της κούρασης, βρίσκεται η αναγκαιότητα να συστήνεις και ξανασυστήνεις τον εαυτό σου πολλαπλές φορές, σε ανθρώπους που μπορεί και να μη σε ενδιαφέρουν καθόλου ως προσωπικότητες, στο τέλος της μέρας.

Πέρα από το γεγονός ότι η χρήση των εφαρμογών γνωριμιών έχει αρχίσει να μειώνεται, πολλοί χρήστες δηλώνουν ότι απλώς δεν βρίσκουν «πραγματικές» συνδέσεις. Για πολλούς, το "σύστημα των ραντεβού", δια ζώσης ή διαδικτυακό δεν έχει μόνο τεχνικά προβλήματα, αλλά και ψυχολογικά. Το να κλείνεις ραντεβού in situ με κάποιον που σε ενδιαφέρει ήταν από πριν δύσκολο για λόγους που αναφέρονται κυρίως ως ψυχολογικοί: δυσκολευόμαστε να μιλήσουμε με τη μορφή ζωντανής συζήτησης ενώ, χρόνια τώρα, οι άνθρωποι προτιμούν τα γραπτά μηνύματα που μπορούν να κατασκευάσουν με προσοχή και διαθεσιμότητα χρόνου. Η διαδικασία επιλογής, οι ανούσιες συνομιλίες, η ghosting συμπεριφορά και ο μεγάλος αριθμός επιφανειακών προσεγγίσεων έχουν καταλήξει να προκαλούν συναισθήματα ψυχικής κόπωσης, άγχους και μείωσης της αυτοεκτίμησης. Ιατρικοί και ψυχολογικοί σχολιασμοί τονίζουν ότι η εμπειρία αυτή μπορεί να επιτείνει μοναξιά και αίσθηση απόρριψης, αντί να βελτιώσει την ευημερία των χρηστών.

Ακόμη και όταν δεν υπάρχει άμεσο λάθος, πολλοί χρήστες αναφέρουν ότι το dating apps κάνουν την αναζήτηση σχέσης να μοιάζει με δουλειά — ραντεβού με βάση κριτήρια, αντί για ανθρώπινη σχέση. Το αποτέλεσμα είναι μια αίσθηση εξάντλησης και αποσύνδεσης.

Ένας ακόμα λόγος για εγκατάλειψη είναι η εμπειρία διαδικτυακής παρενόχλησης ή ανεπιθύμητων σχολίων/προσεγγίσεων. Οι πλατφόρμες μπορούν να γίνουν μέρη όπου εμφανίζονται προσβλητικά και επιθετικά μηνύματα, κάτι που ωθεί πολλούς χρήστες να απομακρυνθούν για να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Επιπλέον, σε πολλές συζητήσεις γύρω από τον σύγχρονο ρομαντισμό ακούμε μια επαναλαμβανόμενη πρόταση: οι άνθρωποι φοβούνται να εκτεθούν, να είναι ευάλωτοι, να νιώσουν “cringe”, να επιχειρήσουν πραγματικό ρίσκο στο φλερτ ή να αντιμετωπίσουν την πιθανότητα απόρριψης. Αυτή η κουλτούρα του φόβου συχνά μεταφράζεται σε συναισθηματική απόσταση και αποφυγή, κάτι που οδηγεί πολλούς να εγκαταλείψουν το dating είτε εντελώς είτε εν μέρει.

Το να εγκαταλείψει κάποιος το dating σήμερα δεν είναι απλώς μια προσωπική επιλογή — αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης τάσης που αντανακλά αλλαγές στην κοινωνική κουλτούρα, στην τεχνολογία και στην αντίληψή μας για τις ανθρώπινες σχέσεις. Οι άνθρωποι δεν απομακρύνονται επειδή δεν ενδιαφέρονται για σχέσεις, αλλά γιατί η τρέχουσα εμπειρία του να βγαίνεις ραντεβού, ειδικά μέσα από την ψηφιακή σφαίρα, συχνά δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που πραγματικά αναζητούν: ασφάλεια, αυθεντικότητα, συναισθηματική σύνδεση και σεβασμό.