Άγιος Βαλεντίνος για σένα: η νέα τάση να γιορτάζεις μόνη, χωρίς ενοχές

Για δεκαετίες ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν συνδεδεμένος σχεδόν αποκλειστικά με το ζευγάρι. Λουλούδια, δείπνα, ρομαντικές εκπλήξεις και μια άτυπη κοινωνική υπενθύμιση ότι «κάτι σου λείπει» αν δεν έχεις σύντροφο. Τα τελευταία χρόνια όμως, στο εξωτερικό παρατηρείται μια ξεκάθαρη μετατόπιση: όλο και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να γιορτάζουν τη μέρα μόνοι τους, συνειδητά και με χαρά.

Δεν πρόκειται για άρνηση της αγάπης. Πρόκειται για επαναπροσδιορισμό της.

Σε άρθρα από αμερικανικά και ευρωπαϊκά μέσα, η 14η Φεβρουαρίου αρχίζει να παρουσιάζεται όχι μόνο ως γιορτή του ρομαντικού έρωτα, αλλά ως ημέρα αγάπης σε όλες τις μορφές της: προς τον εαυτό, προς τους φίλους, προς τη ζωή όπως είναι αυτή τη στιγμή. Έτσι γεννήθηκαν όροι όπως Self-Valentine’s Day, Solo Valentine και η ήδη δημοφιλής Galentine’s Day.

Η λογική είναι απλή: αν ο έρωτας είναι φροντίδα, παρουσία και αποδοχή, τότε μπορεί να στραφεί και προς τα μέσα.

Οι άνθρωποι που επιλέγουν να γιορτάσουν μόνοι δεν το κάνουν επειδή «δεν έχουν κάτι καλύτερο», αλλά επειδή θέλουν να δώσουν αξία στον εαυτό τους χωρίς να περιμένουν κάποιον άλλον να το κάνει. Ο Άγιος Βαλεντίνος μετατρέπεται έτσι από υπενθύμιση έλλειψης σε πράξη αυτοσεβασμού.

Στο εξωτερικό, η τάση αυτή συνδέεται έντονα με την κουλτούρα της αυτοφροντίδας. Solo δείπνα, μικρά ταξίδια, αγορές λουλουδιών για τον εαυτό, spa βράδια στο σπίτι, ημερολόγιο, σινεμά μόνος, όλα γίνονται τρόποι να πεις:«Είμαι άξια αγάπης ακόμη και χωρίς μάρτυρα».

Παράλληλα, πολλά άρθρα τονίζουν ότι αυτή η στάση δεν ενισχύει τον ατομικισμό, αλλά την συναισθηματική ωριμότητα. Όταν μπορείς να σταθείς καλά με τον εαυτό σου, τότε οι σχέσεις σου παύουν να είναι ανάγκη και γίνονται επιλογή. Δεν ψάχνεις κάποιον να σε συμπληρώσει, αλλά κάποιον να περπατήσει δίπλα σου.

Υπάρχει και μια βαθύτερη κοινωνική διάσταση σε αυτή την τάση. Οι σύγχρονες γενιές αμφισβητούν όλο και περισσότερο την ιδέα ότι η προσωπική επιτυχία μετριέται με βάση τη σχέση. Ο Άγιος Βαλεντίνος παύει να είναι «τεστ ζωής» και γίνεται μια μέρα προσωπικής σύνδεσης, όχι κοινωνικής σύγκρισης.

Το να γιορτάζεις μόνη δεν σημαίνει ότι δεν θέλεις αγάπη. Σημαίνει ότι δεν την αναβάλλεις μέχρι να έρθει κάποιος άλλος.

Στην ουσία, αυτή η νέα προσέγγιση λέει:η αγάπη δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο μεταξύ δύο ανθρώπων. Είναι τρόπος να κατοικείς τον εαυτό σου.

Ίσως γι’ αυτό η τάση αυτή αγγίζει τόσο πολύ τον σύγχρονο άνθρωπο. Γιατί σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να αποδεικνύουμε την αξία μας μέσω της επιλογής των άλλων, το να διαλέγεις εσύ εσένα είναι μια ήσυχη, αλλά ριζοσπαστική πράξη.

Και τελικά, ίσως αυτός να είναι ο πιο ουσιαστικός τρόπος να τιμήσεις τον Άγιο Βαλεντίνο: όχι περιμένοντας να αγαπηθείς, αλλά μένοντας εκεί όπου ήδη υπάρχει αγάπη.