Ημέρα της Μητέρας

Η μητρότητα δεν αρχίζει και τελειώνει με την αναπαραγωγή ενώ απαιτεί ικανότητες που ξεπερνούν αυτή της γέννησης ενός παιδιού. Η μητρότητα είναι επιλογή, δεν είναι προνόμιο: αφορά σε πρόσωπα, ρόλους, κοινωνικές πρακτικές, υποχρεώσεις, απολαύσεις, ματαιώσεις και προσωπικούς αγώνες. Πρόκειται για μια διαρκή διαδικασία και όχι για τίτλο, για αναζήτηση και όχι για κατάκτηση.

Με τα προβλήματα στην Ελλάδα και την υγειονομική κρίση από τον κορωνοϊό, η θέση των μητέρων συρρικνώθηκε δραματικά. Όλες οι κατακτήσεις προηγούμενων ετών σε επίπεδο εκπαίδευσης και εργασίας της γυναίκας, δικαιωμάτων και ευκαιριών - που βοηθούν την ίδια να δημιουργήσει ένα περιβάλλον πνευματικής και ψυχολογικής στήριξης για την οικογένειά της - δεν άντεξαν την πίεση. Βλέπετε, οικογένεια δεν είναι μόνο η πυρηνική, ούτε είναι μόνο τα σχήματα που έχουμε στο μυαλό μας γι' αυτή: σε μια χώρα που πλήττεται από ανεργία και ανισότητες, που βουλιάζει στο φόβο και τα στερεότυπα ενώ αντικαθιστά το διάλογο με τη βία, ας αναλογιστούμε όλες τις μητέρες και τη θέση στην οποία αυτές βρίσκονται: την θέση των μονογονεϊκών οικογενειών στις οποίες η μητέρα είναι μοναδική τροφός και φροντιστής των παιδιών της. Με τι όπλα μπορεί αυτή η μητέρα να παλέψει την πιθανότητα να μείνει εκτός εργασίας και ποια ποιότητα διαβίωσης τής επιτρέπεται να ονειρεύεται; 'Η της μάνας που πρέπει να φροντίσει ένα παιδί που πάσχει από χρόνια ασθένεια. Της άνεργης μητέρας που ανησυχεί για πιθανή κατάρρευση του σπιτικού της. Της διαζευγμένης μητέρας σε πόλεμο με τον πρώην σύζυγό της. Της κακοποιημένης μητέρας που πρέπει να πάρει αποφάσεις και να "μιλήσει" ανοιχτά χωρίς να έχει από κάτω ένα μαξιλαράκι-σύστημα ασφαλείας, μόνο υποσχέσεις για προστασία. Της προσφύγισσας που ζει σε καταφύγια και καταυλισμούς κινδυνεύοντας να βιαστεί, να δει τα παιδιά της να βιάζονται, να χάσει το μέλλον τους από τα μάτια της. Εκείνης της μητέρας που παλεύει με κάποιο νόσημα ενώ ταυτόχρονα πασχίζει να συντηρήσει οικονομικά και ηθικά την οικογένειά της. Της μάνας που χάνει το σύντροφό της από αιφνίδιο θάνατο. Της μάνας-φροντίστριας και για τα ηλικιωμένα μέλη της οικογένειας. Της μετανάστριας μάνας που φοβάται για πιθανό ρατσιστικό ξέσπασμα εναντίων των μικρών της. Της μάνας που δεν έγινε ακόμα ενώ το επιθυμεί, μέσω της τεκνοθεσίας για ομόφυλες οικογένειες. Της μητέρας που απλά επιθυμεί να αποκτήσει περισσότερα παιδιά. Ποια είναι η στήριξη που λαμβάνουν όλες οι μητέρες στη χώρα μας σε επίπεδο ασφάλειας και ελευθεριών; Το πρόβλημα λοιπόν είναι η απουσία στήριξης για τις ομάδες εκείνες του πληθυσμού που δίνουν έναν άνισο αγώνα με την καθημερινότητα. Το πρόβλημα είναι ότι ξαναγυρίσαμε στις εποχές που ο οικογενειακός προϋπολογισμός ήταν έννοια ανήκουστη και που η επιβίωση είχε σε πολλά να κάνει με την τύχη (αυτό που άλλαξε είναι το ότι δεν μιλάμε για δείκτες παιδικής θνησιμότητας πια, αλλά για ποσοστά διαταραχών, ενδοοικογενειακής βίας, ανήλικων και ενήλικων αυτοκτονιών). Κι αν μπορούμε ακόμα να εξασφαλίσουμε ένα πιάτο φαΐ, απουσιάζουν η ασφάλεια, η προβολή στο μέλλον, η προοπτική, η ψυχική υγεία, η κοινωνική παιδεία, η συλλογική συνείδηση, όλα αυτά που η μάνα πρώτη από όλους καλείται και σήμερα και πάντα να «καλύψει» από το ψυχικό της υστέρημα και μέσα από τον δικό της, προσωπικό αγώνα.

Δίπλα δίπλα με τις ευχές για την Ημέρα της, ας προσφέρουμε στήριξη, σωστή πληροφόρηση και ενημέρωση για τις επιλογές που έχει η μητέρα στην Ελλάδα του σήμερα. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν μπορεί πλέον να αφήνεται μόνη.

(* φωτογραφία από τοιχογραφία που βρίσκεται στην περιοχή Λάκκος της πόλης του Ηρακλείου Κρήτης)