Ξεπερνώντας τον φόβο της πτήσης με το αεροπλάνο

«Η πτήση της ΟΑ για το Λονδίνο, Heathrow, είναι έτοιμη προς αναχώρηση. Παρακαλούνται οι επιβάτες που ταξιδεύουν, να προσέλθουν στην έξοδο …..»

Ο Γιώργος γύρισε το κεφάλι του και κοίταξε έξω από το τζάμι του αεροδρομίου με αγωνία. Πόσες φορές δεν είχε βρεθεί στην ίδια θέση, ταξιδιώτης για επαγγελματικούς λόγους, πλέον όμως φοβισμένο ποντικάκι στη σκέψη ότι θα έπρεπε για άλλη μια φορά να σύρει τα πόδια του μέχρι το αεροσκάφος: να ακολουθήσει όλη τη διαδικασία της τακτοποίησης των προσωπικών του αντικειμένων, της παρακολούθησης της επίδειξης των σωστικών μέσων από την αεροσυνοδό και κατόπιν της τρομακτικής για εκείνον απογείωσης με πιθανότητα αναταράξεων κατά τη διάρκεια της πτήσης!

Είχαν περάσει πολλά χρόνια από τη στιγμή που για πρώτη φορά ένοιωσε το σφίξιμο στο στομάχι, τις παλάμες να ιδρώνουν, το κεφάλι βαρύ σαν από ζάλη. Επέστρεφε από διακοπές σε ένα από τα λεγόμενα εξωτικά νησιά της Καραϊβικής με παρέα. Ένα ξαφνικό τράνταγμα του αεροπλάνου που είχε πέσει σε κενό αέρος και η κατοπινή υπενθύμιση από το πλήρωμα να φορέσουν τις ζώνες τους, είχαν απότομα διακόψει τα γέλια των κολλητών που αναπολούσαν ήδη τα ξενύχτια τους στην παραλία. Και μετά κι αλλο, κι άλλο. Ο Γιώργος είχε τότε κοιτάξει έξω από το μικρό παραθυράκι της θέσης του, σφίγγοντας με τα χέρια του το κάθισμα.

“Τι γίνεται ρε παιδιά;” αναφώνησε ο φίλος του από δίπλα. “Θα πέσουμε;”

Θα πέσουμε; Μέχρι τότε δεν το είχε σκεφτεί ποτέ. Ανεβοκατέβαινε τα μεταφορικά μέσα για πλάκα, ένοιωθε βασιλιάς του κόσμου: να μπορεί να βρίσκεται τη Δευτέρα στην Αθήνα, την Παρασκευή στη Βαρκελώνη για βόλτα στα μουσεία, Χριστούγεννα και Πάσχα σε μακρινούς προορισμούς που δεν επέλεγαν εύκολα οι τουρίστες, ακολουθώντας αδιάβατα μονοπάτια και φτάνοντας σε απάτητες κορυφές. Από όλα τα επαγγέλματα του κόσμου, ο Γιώργος ήξερε ότι αυτό που του ταίριαζε ήταν η μετακίνηση. 'Ηταν τουριστικός πράκτορας και μάλιστα ιδιαίτερων ταξιδιών, από εκείνα που υπόσχονταν την περιπλάνηση και την εξερεύνηση, τη λήθη όλης της προηγούμενης ζωής και το καλωσόρισμα του καινούριου.

Χρειάστηκε μια τρομακτική εμπειρία για να καρφωθεί μέσα του ο τρόμος και να μην μπορεί να ξεκολλήσει με τίποτα.

Και τώρα;

“Μα τι μου συμβαίνει; Δεν με αναγνωρίζω πια. Τίποτα δεν έχει σταθεί δυνατό να με επαναφέρει στη λογική. Ακυρώνω όλες μου τις δουλειές, έχω αλλάξει τον τρόπο που ζω. Διανύω τεράστιες αποστάσεις με το αυτοκίνητο, αισθάνομαι εξαντλημένος από την κούραση του να προσπαθώ να ξεχάσω το φόβο μου και αηδιασμένος από τον εαυτό μου” μου εξομολογήθηκε.

Και συνέχισε: “Το προταξιδιωτικό άγχος δεν με αφήνει να απολαύσω τίποτα. Σκέφτομαι το επικείμενο ταξίδι μέρες πριν, ώρες ατέλειωτες, πρωί-βράδυ δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Ο φόβος με συρρικνώνει, με αδειάζει. Τίποτα δεν με ικανοποιεί εκεί που πάω, δεν κοιτώ τίποτα άλλο παρά μόνο το ρολόι που αδιάκοπα γυρίζει και με φέρνει λίγο πιο κοντά στην επόμενη φορά. Θέλω να κλειστώ στο σπίτι μου και να μην ξαναβγώ για κανένα λόγο. Αλλά δεν μπορώ – αυτή είναι η δουλειά μου”.

Ο φόβος της πτήσης με το αεροπλάνο, η λεγόμενη πετοφοβία, είναι μια διαταραχή που μοιράζεται αρκετά από τα χαρακτηριστικά μιας κρίσης. Ανάλογα με τη σοβαρότητά της μπορεί να συναντήσουμε αυξανόμενο άγχος πριν από ένα ταξίδι με το αεροπλάνο, σφίξιμο στο στήθος, αύξηση παλμών, αίσθημα τρόμου, ιδρώτας, τάση για έμετο ή λιποθυμία, αλλά και σοβαρότερα συμπτώματα που αφορούν σε διαφόρων ειδών φοβίες όπως είναι η κλειστοφοβία, ή ο φόβος για τα ύψη.

Η πετοφοβία εμφανίζεται συχνότερα μετά από κάποια δυσάρεστη εμπειρία του ταξιδιώτη ή μπορεί να καλλιεργηθεί σε ένα φοβικό περιβάλλον στο οποίο η πτήση με το αεροπλάνο “ξορκίζεται” ως επικίνδυνη με βάση ιστορίες που έχει ακούσει ή έχει βιώσει η οικογένεια. Πολύ συχνά, το άτομο που υποφέρει έχει μια προυπάρχουσα ανησυχία που πυροδοτεί τη διαταραχή ή βρίσκεται υπο καθεστώς στρες για αρκετούς μήνες πριν την έναρξη της πετοφοβίας. Τέλος, το άτομο μπορεί για κάποιο διάστημα της ζωής του να αισθάνεται ανησυχία για πολλά πράγματα ταυτόχρονα, πράγμα που δεν ευνοεί την εξάλειψη του φόβου για τα αεροπλάνα.

Αρκετοί άνθρωποι υποφέρουν από πετοφοβία, αλλά όχι στον ίδιο βαθμό. Οι έρευνες παρουσιάζουν ένα μικρό ποσοστό της τάξεως του 10%, αλλά στην πραγματικότητα το ποσοστό είναι αρκετά μεγαλύτερο. Απ