Ένα δωμάτιο για την ψυχή


Πόσες φορές μπορεί κάποιος να μπει και να βγει από ένα νοσηλευτικό ίδρυμα προτού η πορεία του αρχίσει να θυμίζει περιστρεφόμενη πόρτα; Πώς αισθάνεται κάποιος που παίρνει μια διάγνωση για ψυχική νόσο για πρώτη φορά; Πώς μοιράζεται ο χρόνος ανάμεσα στο γιατρό και στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού;


Αυτές και άλλες πολλές ερωτήσεις αφορούν στους τρόπους με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε τις ψυχικές νόσους. Συχνά, ως μοναχικές διαδρομές, ως έναν Γολγοθά ασυνεννοησίας και συνεχιζόμενων αποτυχιών, αφού οι πάσχοντες αισθάνονται μόνοι και αβοήθητοι, θύματα μιας διάγνωσης για την οποία δεν υπάρχουν οδηγίες προς ναυτιλλομένους. Τι μεσολαβεί ανάμεσα στις υπηρεσίες υγείας και στους λήπτες αυτών; Όχι και πολλά. Φαρμακευτική αγωγή και καταναλωτές, αγωνία να ισορροπήσεις ανάμεσα στη χημεία και στις σωστές δόσεις: εκείνες που θα σου επιτρέπουν όχι απλά να επιβιώνεις αλλά και να ζεις, να συνεχίσεις να θυμάσαι και να υποστηρίζεις τον πυρήνα σου. Και μοναξιά.


Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας γίνονται προσπάθειες μιας διαφορετικής προσέγγισης στην ψυχική υγεία, μιας εναλλακτικής από το νοσοκομείο, που έχει ως στόχο να ενισχύσει τη λειτουργικότητα των ληπτών υπηρεσιών και να παρατείνει τον χρόνο που περνάνε έξω από τα ιδρύματα.


Τα «ενδιάμεσα» προγράμματα φροντίδας (respite care programs) είναι προσπάθειες ολιστικής προσέγγισης της ψυχικής υγείας σε επίπεδο κοινότητας, όπου για κοινότητα βλέπε τον συντονισμένο αγώνα επαγγελματιών, ληπτών υπηρεσιών και των οικογενειών τους να αναλάβουν την ευθύνη μιας νόσου, ταυτόχρονα προσφέροντας ο ένας στον άλλο ενθάρρυνση και βοήθεια.


Τα προγράμματα πραγματοποιο