Η Ψυχολογική Αξία των Χριστουγέννων ή Πώς θα Περάσουμε Φέτος Καλά με Λιγότερα…

Φανταστείτε το ακόλουθο σενάριο:

«…Μια γυναίκα ξυπνάει το πρωί. Το ημερολόγιο στον τοίχο δείχνει παραμονή Πρωτοχρονιάς. Τινάζοντας τα σεντόνια από πάνω της, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει το πόσο γρήγορα ο χρόνος περνά, αποφασίζει να φερθεί ανάλογα. Έχει διαβάσει στα περιοδικά πως η σωστή ατμόσφαιρα ξεκινάει μέσα από το σπίτι κι έτσι μπαίνει στη διαδικασία να το τακτοποιήσει: σκούπισμα, ξεσκόνισμα, συγύρισμα, παρκετάρισμα και πάλι πλύσιμο, σιδέρωμα, εποχιακή διακόσμηση. Έπειτα θυμάται τα δώρα κι έτσι ξεχύνεται στην αγορά να ψωνίσει ηλεκτρονικά παιχνίδια στα παιδιά. Ωστόσο, έχει προσκαλέσει για ρεβεγιόν στο σπίτι μερικούς συγγενείς και βιάζεται να μαγειρέψει. Γύρω στο μεσημέρι, ξεμπερδεύει τα καλώδια από τα φωτάκια που φύλαγε στο ντουλάπι από τον προηγούμενο χρόνο ενώ το τραπέζι στρώνεται, το κρέας μπαίνει στο φούρνο, το κρασί τσεκάρεται για την κατάλληλη θερμοκρασία. Τρέχει να πάρει το κουστούμι από το καθαριστήριο, στέλνοντας ταυτόχρονα ευχές από το κινητό σε όσους κατάφεραν να δραπετεύσουν από την πόλη. Επιστρέφει στο σπίτι για να κάνει ένα γρήγορο ντους, να ντυθεί και να ανοίξει την πόρτα σε άλλη μια τυπική συγκέντρωση που απέχει έτη φωτός από τον δικό της ορισμό της διασκέδασης. Στο μεταξύ, τα παιδιά έχουν μετατρέψει το σαλόνι σε πεδίο μάχης, πατώντας πάνω σε γυαλιστερά χαρτιά και σκορπώντας ψίχουλα στο πάτωμα από τα κουλουράκια κανέλας της γιαγιάς αλλά η γυναίκα δεν βλέπει τίποτα από όλα αυτά. Αν και κουρασμένη αυτή την εποχή του χρόνου, παίρνει μια βαθιά ανάσα, βγάζοντας το παλτό της, ετοιμοπόλεμη, ακόμα δυνατή, έτοιμη για όλα. 'Η μήπως όχι; Κάπου ανάμεσα στην κουζίνα και το χωλ, εκεί δεξιά, στον μεγάλο καθρέπτη του τοίχου που είχε στολίσει με χρωματιστά λαμπιόνια, το μάτι της πέφτει στιγμιαία πάνω σε μια γνωστή φυσιογνωμία. Μια θηλυκή φιγούρα με σφιγμένα τα χείλη και κουρασμένο μέτωπο τη χαιρετά από μακριά. Κάτι της θυμίζει, αλλά η γυναίκα δεν τη γνωρίζει. Έτσι, την προσπερνά. Για ακόμη μια χρονιά. Μπαίνει μέσα στο δωμάτιο, αλλάζει ρούχα, φοράει ένα πρόχειρο χαμόγελο, το κουδούνι χτυπάει, όλα είναι έτοιμα, τρέχει ν’ ανοίξει την πόρτα, τρία-δύο-ένα: κυρ