Απώλεια και ζώα συντροφιάς*

* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πατρίς στις 16/07/2018

Όταν μιλάμε για απώλεια, ίσως να μην σπουδαιολογούμε την κατάσταση στην οποία μπορεί να βρεθεί ένα άτομο χάνοντας το αγαπημένο του κατοικίδιο ζώο. Για πολλούς ανθρώπους, ένα ζώο συντροφιάς δεν είναι απλά ένας σκύλος ή μία γάτα αλλά ένας σύντροφος ζωής και ένας πολύτιμος βοηθός για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης ή κίνησης. Είναι, επομένως, λογικό και αναμενόμενο γι’ αυτούς να αισθάνονται τα ίδια συναισθήματα θλίψης και πένθους που θα βίωναν στον χαμό ενός μέλους οικογένειας. Συμβαίνει όμως και το αντίθετο: ένα κατοικίδιο ζώο είναι ικανό να βοηθήσει την διαδικασία διαχείρισης της απώλειας, να απαλύνει την μοναξιά των ηλικιωμένων ανθρώπων και να συμβάλλει στην διατήρηση ισορροπίας για όσους υποφέρουν από ψυχικές νόσους.


Γι’ αυτό το θέμα μιλήσαμε με την κ. Δέσποινα Λιμνιωτάκη, Ψυχολόγο MSc, ειδικευμένη σε θέματα διαχείρισης πένθους:


Υπάρχουν άνθρωποι που θα πενθήσουν για το αγαπημένο τους κατοικίδιο;


Ίσως όχι με το ίδιο τελετουργικό που χρησιμοποιούμε όταν χάνουμε έναν άνθρωπο - τα συναισθήματα όμως είναι εξίσου έντονα ενώ μπορεί να οδηγήσουν σε συναισθηματικά αδιέξοδα. Η αντίδρασή μας στην απώλεια έχει σχέση με την ηλικία μας, τον βαθμό οικειότητας, την θέση που είχε το κατοικίδιο στην ζωή μας και τον τρόπο που αυτό χάθηκε. Για πολλούς ανθρώπους το κατοικίδιο είναι το παιδί τους ή το αδελφάκι τους. Τα παιδιά πρωτομαθαίνουν τον θάνατο μέσα από την φθορά και τον αφανισμό του φυσικού περιβάλλοντος. Άλ