Ο Βιασμός ως Τρομοκρατική Ενέργεια

 

Την πρώτη φορά που ακούσαμε από κοντά μαρτυρίες γυναικών που είχαν υποστεί βιασμό από στρατιώτες που είχαν σαν στόχο την “κάθαρση” του έθνους, ήταν κατά τη διάρκεια των εμφύλιων συρράξεων στη γειτονική μας (πρώην) Γιουγκοσλαβία.  Φυσικά η χρήση σεξουαλικής βίας ως όπλου ελέγχου και καταστολής μετράει πολλές δεκαετίες, από τις επιθέσεις των Ιαπώνων στην περιοχή Nanking το 1937.  Ωστόσο, μόνο κατά τη δεκαετία του 1990, μια αναφορά των Γιατρών χωρίς Σύνορα αναφέρει ξεκάθαρα την πράξη ως τρομοκρατική μέσα από τις ιστορίες των γυναικών που βιάστηκαν και έμειναν έγκλειστες στην απομόνωση ή στα λεγόμενα “rape camps”(όπου κακοποιήθηκαν βάναυσα) προκειμένου να μην έχουν την ευκαιρία να προχωρήσουν σε άμβλωση και έτσι να γεννήσουν “παιδιά των Σέρβων”.  Η Βοσνία μετράει πολλές χιλιάδες παιδιά-απογόνους αυτού του φρικιαστικού πολέμου: παιδιά σε οργανοτροφεία, εγκαταλελειμμένα και στιγματισμένα από τον υπόλοιπο κόσμο.  Αλλά και γυναίκες-θύματα (υπολογίζεται ότι έφτασαν τότε τις 60,000, πηγή:  Women's Media Center) που ζουν υπό άθλιες συνθήκες και πολλά γυναικολογικά και ψυχιατρικά προβλήματα εξαιτίας των βασανισμών που δέχθηκαν.  Η ιστορία της Βοσνίας, τόσο κοντά και συνάμα μακριά από μας, έχει σήμερα αποσιωπηθεί.  Τον Ιούλιο του 2005 η UNICEF παρήγγειλε μια εκτενή αναφορά για το θέμα η οποία δεν δημοσιεύθηκε ποτέ.

 

Τι άλλαξε από τότε;  Απολύτως τίποτα.  Κάθε λίγο και ένα νέο ξέσπασμα, κάθε τόσο και άλλες ιστορίες βίας και εγκλημάτων με θύματα γυναίκες, έφηβες και μικρά παιδιά.  Οι δράστες δεν κάνουν διακρίσεις.  Ο βιασμός έχει πάψει να θεωρείται “εκτόνωση” των στρατιωτών ή “μεμονωμένο περιστατικό” (αλήθεια, ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι κάποτε ονομάστηκε έτσι;)  Είναι ξεκάθαρα γενοκτονία (πλήττεται η γυναίκα, η μάνα, η μήτρα που φιλοξενεί τη ζωή) και επαναδιαπραγμάτευση των χωροχρονικών ορίων, των συνόρων ενός κράτους (η Mirsad Tokaca, σκηνοθέτης που έχει ακολουθήσει τα ίχνη των βιασμών μέσα από τις καταγραφές θυμάτων, ανακάλυψε ότι η σεξουαλική βία είχε περισσότερα κρούσματα στα στρατηγικής σημασίας σημεία της Βοσνίας).  Είναι  μέσο ταπείνωσης, επηρεάζει ολόκληρη την οικογένεια (σύζυγο, παιδιά) και αφήνει σημάδια  που δεν μπορεί να σβήσει αργότερα κανένα φάρμακο.   

 

Ταυτόχρονα, η γυναίκα γίνεται αντικείμενο οικονομικών συνδιαλλαγών – όχι μόνο σε τοπικό επίπεδο (πωλούνται ως σκλάβες), αλλά και σε διεθνές (καταναγκαστική πορνεία, trafficking).  Πρόκειται για μία από τις πιο προσοδοφόρες επιχειρήσεις στον πλανήτη (sex trade).  Σύμφωνα με μαρτυρίες των σωματείων που εργάζονται για να βοηθήσουν τους επιζώντες από αυτά τα εγκλήματα, η επίσημη πολιτεία χρησιμοποιεί τις ιστορίες των γυναικών για συναισθηματικό εντυπωσιασμό κατά τη διάρκεια της εκάστοτε προεκλογικής εκστρατείας.  Ουδέποτε όμως έχει συσταθεί ομάδα ή έχει συνταχθεί επίσημο πρόγραμμα για την οργανωμένη καταγραφή, αντιμετώπιση του προβλήματος αλλά και την αποφυγή τέτοιων μελλοντικών φρικαλεοτήτων στη Βοσνία ή αλλού (Πηγή: Independent).

 

Οι στρατιώτες-βιαστές κυκλοφορούν ανάμεσά τους, ανάμεσά μας.  Ελάχιστοι αναγνωρίστηκαν από τις γυναίκες που είχαν την ευκαιρία να καταθέσουν κατά τη διάρκεια ακροαματικών διαδικασιών και αυτοί ήταν κυρίως ανώτεροι αξιωματούχοι.  Πολλοί από αυτούς εργάζονται σήμερα ως αστυνομικοί.  Κάποιοι πήραν μέρος αργότερα σε εκλογικές διαδικασίες με ικανοποιητικά αποτελέσματα.

 

“Οι γυναίκες είναι φτηνότερες από τις σφαίρες” : δείτε το πρώτο μέρος της ιστορίας από το Κονγκό αλλά και τις προσπάθειες ενός γενναίου γιατρού που βοηθάει τις γυναίκες-θύματα πρωτοφανούς βιαιότητας  https://www.youtube.com/watch?v=xUH8ZhmEyP8

 

Βιασμός που στράφηκε κατά των ανδρών στην Ουγκάντα (1985)

 

https://www.youtube.com/watch?v=Sv6arFUf3lE

 

Η λίστα δεν έχει τελειωμό. 

 

Αλλά πριν κλείσω αυτή τη σύντομη αναδρομή, ας θυμηθούμε τα λόγια του καθηγητή Mordechai Kedar από το πανεπιστήμιο του Bar-Ilan, ο οποίος πολύ σοβαρά σκέφτεται ως τρόπο για να σταματήσουν οι βιαιοπραγίες και οι αποστολές αυτοκτονίας τον...βιασμό.  Διότι πώς θα δώσεις κίνητρο σε έναν καμικάζι να ζήσει και να μην ανατιναχθεί σε καμιά κλειστή αγορά;  Με το να του πεις ότι, άμα φύγει αυτός από τη ζωή, ποιος θα προστατέψει την αδελφή του που μπορεί να πέσει θύμα βιασμού; 

 

“Ε τι να κάνουμε, αυτή είναι η κουλτούρα μας”

 

 

Please reload

Featured Review

Empire Building Masterclass: an Interview with Despoina Limniotaki, Founder and CEO of The Healing Tree community

September 19, 2020

1/10
Please reload

Tag Cloud