Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη....

Ο Φεβρουάριος είναι ο μήνας που, εμπορικά τουλάχιστον, συνδέεται με τους ερωτευμένους. Η απόδειξη έρχεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που μας βομβαρδίζουν με εικόνες και ιστορίες ευτυχισμένων ζευγαριών και τα καταστήματα, που από πολύ νωρίς ντύνονται στα κόκκινα κι έχουν για έμβλημα μια καρδιά. Οι εκδηλώσεις τιμής στο θεό έρωτα κορυφώνονται την 14η Φεβρουαρίου, οπότε και η μόδα μας προστάζει να φερθούμε υποδειγματικά στα αγαπημένα μας πρόσωπα. Για αρκετούς ανθρώπους όμως, αυτή η γιορτή είναι μια θλιβερή επαίτειος μοναξιάς, μια υπενθύμιση ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύπλοκες όσο και απλές. Αυτή τη μέρα πολλοί άνθρωποι κατακλύζονται από ερωτηματικά που βάζουν σε κίνδυνο την υπομονή και την ψυχική τους ηρεμία : τι ακριβώς είναι οι σχέσεις, σε τι μας χρειάζονται, πόσο ωφελούν την υγεία μας, και πόσο δύσκολο είναι τελικά να πετύχει η συνταγή; Υπάρχει συνταγή για αρμονικές σχέσεις αμοιβαίας εκτίμησης κι εμπιστοσύνης; Πόσες προσωπικές θυσίες φτιάχνουν μια επιτυχημένη σχέση; Με ποιά κριτήρια να επιλέξουμε τον σύντροφό μας και πόσο ανιδιοτελή είναι αυτά τα κριτήρια; Υπάρχουν αδελφές ψυχές και άνθρωποι πλασμένοι ο ένας για τον άλλο, ή μήπως όλα αυτά είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας που δίνουν άλλη διάσταση στους φόβους και τις ανασφάλειές μας; Τι ρόλο παίζει η μοίρα στην ανεύρεση του ιδανικού συντρόφου και ποιο είναι το δικό μας μερίδιο στην ευτυχία; Μερικές απαντήσεις αποπειράται να δώσει η κοινωνική ψυχολογία που εδώ και μερικές δεκαετίες, προς απογοήτευση των ρομαντικών, έχει βάλει, ανάμεσα στα άλλα, και τον έρωτα στο μικροσκόπιο.




Πόσο χρειαζόμαστε τις σχέσεις; Μπορούμε να είμαστε «ελεύθερα πουλιά», σε απόλυτη συμφωνία με το γνωστό τραγούδι, αυτόνομοι, αυτόφωτοι, ανεξάρτητοι χειριστές της μοίρας μας, χωρίς να χρειάζεται να κανονίζουμε τη ζωή μας - σε μικρό ή μεγάλο βαθμό - σε σχέση με αυτά που μας υπαγορεύουν οι συγγενείς, οι φίλοι, οι γνωστοί, οι συνεργάτες ή ο σύντροφός μας; Κοινωνικοί και βιολογικοί λόγοι μας θέλουν να ερχόμαστε, αρχι