Όλες οι χαμένες αγκαλιές

Η πανδημία του COVID19 δεν έφερε αλλαγές μόνο στον τρόπο που αντιδράμε σε εξωτερικό περιβάλλον, στις δοσοληψίες, τις κοινωνικές συναναστροφές ή τις συναντήσεις μας, αλλά πολύ περισσότερο στον εσωτερικό μας κόσμο, στο μέσα μας: σε αυτό που είναι φτιαγμένο από ανάγκες, ένστικτα, συναισθήματα και επιθυμίες.

Ο μεγάλος χαμένος της κρίσης που ακολούθησε την πανδημία ήταν οι διαπροσωπικές μας σχέσεις, με συνεπακόλουθα θύματα το φλέρτ, τον έρωτα και φυσικά τη σωματική επαφή.



Για τους μοναχικούς ανθρώπους, η πανδημία αποδείχτηκε σαρωτική καθώς τους στέρησε οποιαδήποτε ευκαιρία για να γνωρίσουν άτομα από κοντά, να βγουν ραντεβού ή να κάνουν σεξ. Πολλά ζευγάρια επίσης ζορίστηκαν κλεισμένα με τις ώρες ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους, κοιτώντας στα μάτια όλα τα πιθανά προβλήματα μιας σχέσης, στερημένα από τη δυνατότητα να ακολουθήσουν αγαπημένες συνήθειες, όπως μία έξοδο με φίλους ή ένα δείπνο στο αγαπημένο τους εστιατόριο, συνήθειες που ενισχύουν ένα δεσμό και προσφέρουν ψυχική αποφόρτιση. Άλλες σχέσεις στο ξεκίνημά τους ή από απόσταση, δοκιμάστηκαν από τις απαγορεύσεις μετακίνησης και από την συρρίκνωση των επιλογών μας. Το παρατεταμένο lockdown σημαίνει ότι όλοι μας είμαστε αναγκασμένοι, όχι απλά να υπομείνουμε, αλλά πολύ περισσότερο να προσαρμοστούμε σε νέα δεδομένα προκειμένου να διατηρήσουμε την ψυχική μας ισορροπία. Μια συνέχιση απαγορεύσεων μάλιστα απειλεί να αλλάξει ριζικά τον τρόπο που συνδεόμαστε μεταξύ μας.


Η αλήθεια είναι ότι, σε μια τόσο ρευστή σε αλλαγές εποχή, είναι δύσκολο να κατηγοριοποιήσουμε τις επιπτώσεις του κορονοϊού στην ψυχολογική μας υγεία, σημαντικό κομμάτι της οποίας αποτελούν η συναισθηματική ανάπτυξη και η διατήρηση υγιών σχέσεων. Ωστόσο, έχει ήδη αρχίσει να διαφαίνεται μια τάση θλίψης για όλες τις χαμένες στιγμές μεταξύ μας, στιγμές που δεν ξαναγυρίζουν για όλους: διαφορετικές ηλικίες επηρεάζονται με διαφορετικό τρόπο από την πανδημία. Ένα παράδειγμα είναι οι έφηβοι ή τα άτομα που βρίσκονται στην πρώτη νεότητα, τα οποία δυσκολεύονται να συνδεθούν ή έχουν ως μόνη εναλλακτική την οθόνη και το διαδικτυακό φλερτ - μια συνθήκη που φτιάχνει ένα κόσμο αποστείρωσης, περιορισμένων εμπειριών, φόβου και μη εξοικείωσης με τις διαδικασίες ή τις δεξιότητες που μας φέρνουν πιο κοντά.

Ερωτευόμαστε από το πληκτρολόγιο, εκφραζόμαστε σεξουαλικά μέσα από μικρόφωνα, περιμένουμε από μια οθόνη να υποκαταστήσει την αφή, φανταζόμαστε τις υπόλοιπες αισθήσεις, την γεύση ή την μυρωδιά του άλλου. Ζούμε μέσα στο μυαλό μας για τη στιγμή που θα μπορέσουμε να ζήσουμε μια εμπειρία αληθινά, ρεαλιστικά, από την αρχή μέχρι το τέλος. Παραμένουμε μόνοι, εκεί που πολλοί θα ήθελαν να ζευγαρώσουν. Από την άλλη, σταματάμε να προσκαλούμε με το βλέμμα και με τον λόγο, αναβάλλουμε, παραδιδόμαστε στον φόβο και το άγχος, αποχαιρετάμε ευκαιρίες, αφήνουμε το μυαλό να ξεχάσει μήπως ξεχαστεί από την αγωνία της νόσου.

Μία από τις μεγαλύτερες απώλειες της εποχής είναι η σημειολογία του dating. Από την αγωνία των πρώτων λέξεων μέχρι το καρδιοχτύπι του πρώτου ραντεβού, το αργό τράβελινγκ του βλέμματος πάνω στη ζωή, ο χρόνος που μετράει σε καρδιοχτύπια, όλα έγιναν εικονικά και μονοδιάστατα. Κι όμως, πρόκειται για μια νέα κανονικότητα μέσα στην οποία παλεύουμε για νόημα,